مقوله زیبایی از پایه ای ترین مسائل فلسفی بشر است. تصاویر هنری مربوط به انسان های نخستین بر دیواره غارها ( حیوانات و ابزار آلات شکار و.. ) خود مهر تائیدی بر این ادعاست. در حقیقت هنر و زیبا گرایی از هزاران سال پیش با توسل به شیوه ها و آداب آئینی در تار و پود جوامع متمدن تنیده شده و همواره منبع آرامش و خاستگاه تکامل اخلاقیات و معنویات بوده و هست. تسری مفهوم زیبایی در اثر پیشرفت و تکامل بشر در تمامی عرصه های زندگی انسان مشهود است؛ از تهیه و انتخاب لباس و ساخت مسکن و لوازم خانگی تا آثار بدیع و چشم نواز معماری و شهرسازی و غیره؛ که طبیعتا فرهنگ هنر دوستی و ظهور هنرمندان بیشمار در جوامع مختلف را به دنبال داشته است.

    در مکاتب انسانی و فلسفه های انسان محور و همچنین در ادیان الهی و خدا محور نیز، زیبایی جایگاه رفیع خود را دارد. حدیث معروف پیامبر اعظم حضرت خاتم الانبیاء(ص) که می فرمایند:  ((خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد.)) نقطه ی آغازین فلسفه عرفان ایرانی است. با توجه به  مضمون این حدیث گوهربار هر فرد مسلمان دست به اعمال نیک میزند و از اعمال زشت و پلید پرهیز می نماید؛ حرکت در مسیر درست و زیبا، به مرور فرد متعهد را تبدیل به جلوه ای از زیبایی پروردگار کرده و در نهایت او را به زیبایی مطلق که همانا لقاءالله است می رساند.

    سرزمین کهن و پهناور ایران با پیشینه تاریخی و تمدنی عمیق و غنی خویش مزامیر زیبایی در تمامی شاخه ها و زیر شاخه هایش، طنین انداز آهنگ دلنواز هنر و هنر دوستی است. با ورود اسلام و تلفیق دو تمدن بزرگ، تمدن شگفت انگیز ایرانی- اسلامی پا به عرصه وجود گذاشت و دستاوردهای هنری عظیمی را به ارمغان آورد.

    از جمله این دستاوردها زاویه دیدی نوین، پر معنا و سرشار از تنوع در زیباسازی شهری است که در پیش روی صاحبنظران و دست اندر کاران حوزه مدیریت شهری قرار داده است. مبلمان شهری که زیر مجموعه ای قطعی و حیاتی زیباسازی شهری است در طرح ها و برنامه ها، نقش محوری به خود گرفت و در اشکال گوناگون و متعدد خود در فرآیند زیباسازی مطرح شد. چرا که این مهم، خواهد توانست در زندگی معاصر هر ایرانی شهرنشین متجلی گردد.

شهرها و کلان شهرهای امروزی که با صفات ناخوشایند تراکم نابه جا، مصرف گرایی شدید، طرد معنویات و حذف مظاهر و نمودهای زیبایی همراه است؛ تشنه این نوع نگاه و منتظر تبلور این طرز تلقی است.